برفرستادیم ز استعدادها
بادها یا می کند آبستن آن
باد، گر ز اندازه آید بیشتر
زآسمان پس برفرستادیم آب
نیستید آن را شما از خازنین
بلکه ما آن را نگه دارنده ایم

 

حاملان مر ابرها را بادها
مر درختان را با ثمار آن چنان
نه به جا ماند درختی نه ثمر
پس خوراندیم آن شما را برحساب
تا نگه دارید در عمق زمین
در مقام خود به کار آرنده ایم

(ترجمه ی منظوم صفی علی)

اللَّهُ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَابًا فَیَبْسُطُهُ فِی السَّمَاء كَیْفَ یَشَاء وَیَجْعَلُهُ كِسَفًا فَتَرَی الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَن یَشَاء مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ (روم 48)
»خدا آن كسی است كه بادها را می‌فرستد تا ابرها را در آسمان به حركت درآورد و سپس آنها را در پهنه آسمان آن‌گونه كه بخواهد می‌گستراند و بعد متراكم می‌سازد.. آنگاه قطره‌های باران را می‌بینی كه از لابه‌لای آن خارج می‌شود. پس آن را (به كشتزار) هر یك از بندگانش بخواهد می‌رساند تا آنها شادمان گردند«

»خداوند كسی است كه بادها را فرستاد تا ابرهایی را به حركت درآورند، سپس ما این ابرها را به سوی زمین مرده‌ای راندیم و به وسیله آن زمین را پس از مردنش زنده می‌كنیم... » (فاطر 9(

»و او خدایی است كه بادها را برای بشارت پیشاپیش رحمت خود فرو فرستاد و از آسمان آبی را برای شما آبی نازل كردیم» (فرقان 48)

آیه 43 سوره نور، مراحل تشكیل ابرهای كومولونیمبوس را چنین بیان می‌كند:
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَی الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاء مِن جِبَالٍ فِیهَا مِن بَرَدٍ فَیُصِیبُ بِهِ مَن یَشَاء وَیَصْرِفُهُ عَن مَّن یَشَاء یَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ یَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ
»آیا ندیدی كه خداوند ابرها را به آرامی حركت می‌دهد، سپس میان آنها پیوند می‌دهد و بعد آن را متراكم می‌سازد؟! در این حال دانه‌های باران را می‌بینی كه از لابه‌لای آن خارج می‌شود و از آسمان- از كوه‌هایی كه در آن است (ابرهایی كه همچون كوه انباشته شده‌اند)- دانه‌های تگرگ نازل می‌كند و هر كس را بخواهد به وسیله آن زیان می‌رساند و از هر كس بخواهد این زیان را برطرف می‌كند. نزدیك است درخشندگی آن (ابرها) چشمها را ببرد«

درسهایی که از چرخه ی آب می گیریم:

1- این چرخه یادآوری می کند که ای بنده اگر گناهان تو به اندازه ی قطره های باران باشد اگر ابر چشمان تو هم بر پهنه ی سینه پرگناه تو ببارد پلیدی ها و سیاهی ها را از پهنه سینه ات شستشو داده و چون زمین پوشیده از برف سفید می کند و روی سیاهی ها را می پوشاند وهمان طور که بهره ی قله ی کوهها و ارتفاعات، برف سفید است  هر چه همت و مقام تو بالاتر باشد از برف رحمت و مغفرت الهی بیشتر بهره می گیرد.

2- چرخه ی آب به گونه ای زنده شدن مردگان را در روز قیامت یادآوری می کند. ( آمدن باران و رویش گیاهان نمونه ای از زنده شدن مردگان در روز قیامت است)

وَاللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَسُقْنَاهُ إِلَى بَلَدٍ مَّيِّتٍ فَأَحْيَيْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا كَذَلِكَ النُّشُورُ(فاطر9)

و خداست آنکه بادها را بفرستد که ابرها را برانگیزد و آن ابر را ما به شهر و دیار مرده برانیم و به بارانش زمین را پس از مرگ (خزان) زنده گردانیم. حشرو  نشر مردگان هم به قیامت همین گونه است.

خدا بادها را فرستد زپی
سپس ابر را سوی مرده دیار
زمین های مرده شود زنده باز
که خود مردگان هم به روز نشو

 

که تا ابرها راه سازند طی
برانیم و گوییم بروی ببار
در این است بنهفته رمزی و راز
همین گونه آیند بیرون زگور
(ترجمه منظوم مجد)

همچنین می فرماید : وَآيَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ(یس 33)

یک برهان برای آنان ( بر اینکه مردگان را زنده کنیم) آن است که زمین مرده را به (باران رحمت) زنده کرده و از آن دانه ای که قوت و روزی خلق است می رویانیم.
وَالَّذِی نَزَّلَ مِنَ السَّمَاء مَاء بِقَدَرٍ فَأَنشَرْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّیْتًا كَذَلِكَ تُخْرَجُونَ ( زخرف11)
«و آن خدایی كه از آسمان آبی به قدر و اندازه نازل می‌كند و به آن صحرا و دیار مرده خشك را زنده گردانیدیم و همین‌گونه مردگان هم از قبرها بیرون می‌آیند»

وَهُوَ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ بُشْرًا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء طَهُورًا - لِنُحْیِیَ بِهِ بَلْدَةً مَّیْتًا وَنُسْقِیَهُ مِمَّا خَلَقْنَا أَنْعَامًا وَأَنَاسِیَّ كَثِیرًا (فرقان 48 و 49)
»و او خدایی است كه بادها را برای بشارت پیشاپیش رحمت خود فرو فرستاد و از آسمان آبی برای شما نازل كردیم تا با آن باران زمین خشك و مرده را زنده سازیم و آنچه آفریدیم از چهارپایان و آدمیان بسیاری را سیراب گردانیم«

یعنی خدا از آمدن باران و رویش گیاهان به عنوان برهانی برای اثبات زنده شدن مردگان در برابر منکرین معاد استفاده می کند.

یکی آیت این است تا این زمین
زآن ، دانه رویاند پروردگار

 

زباران بکردیم زنده چنین
که روزی خلق است در روزگار
              (ترجمه منظوم مجد)

امام صادق (ع) می فرمایند : در حکمت نزول باران تأمل کن ... با نزول باران زمین زنده می شود. دشت ها گسترده و دامنه ی کوه ها کشتزار می گردد و بدین وسیله دشواری انتقال آب از جایی به جای دیگر از دوش مردم برداشته می شود.

3- چرخه آب نشان می دهد که چگونه از آب شور دریا آب شیرین و گوارا به وجود می آید تا من و تو از آن استفاده کنیم و شاکر این نعمت بزرگ خدا باشیم و فکر کنیم اگر روزی این نعمت گران بها را از دست دهیم چگونه باید زندگی کرد و آیا امکان زندگی بدون آن هست یا نه و اگر بخواهیم خودمان آن را تصفیه کنیم با هزینه گزافی روبرو خواهیم شد.

در حال حاضر ایستگاه هایی برای تبدیل آب شور دریا به آب شیرین وجود دارد که وسعت بعضی از آنها به اندازه ی یک شهر کوچک است. حدود 7500 ایستگاه کوچک و بزرگ آب شیرین کن در سراسر جهان وجود دارد که سالانه بیش از 5 میلیارد متر مکعب آب دریا را به آب شیرین تبدیل می کند و این تنها یک درصد کل آب مصرفی دنیاست(. کتاب اسرار شیمی در قرآن ، گوهر مهجور)

قرآن نیز این گونه این نعمت بزرگ را متذکر می شود و وظیفه بندگان را در برابر این نعمت بی همتا چنین مشخص می کند :

أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاء الَّذِي تَشْرَبُونَ، أَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنزِلُونَ،لَوْ نَشَاء جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ (واقعه آیه 70-68)

آیا آبی که شما می نوشید متوجهید؟ آیا شما آن آب را از ابر فروریختید یا ما نازل ساختیم. اگر می خواستیم آن آب را شور و تلخ می گردانیدیم. پس چرا شکرگذاری نمی کنید؟

به آبی که دائم نمایید نوش
خدا، یا شما از دل آن سحاب
چو خواهد کند تلخ آن را خدا

 

توجه نمایید آیا به هوش
به پایین فروریخت باران آب؟
چرا پس نیارید شکرش به جا
             ( ترجمه منظوم مجد)

4-چرخه ی آب نشان می دهد که چگونه از آب شور دریا، آب شیرین به وجود می آید . یعنی می توان زنگارها و آلودگی ها و رسوب ها را از دل کند و به یک دل پاک و زلال وصاف رسید.

5- چرخه ی آب نشان می دهد که چگونه آب خالص و پاک باران بعد از جاری شدن روی زمین و عبور از شوره زارها، املاح را در خود حل کرده و به یک آب ناخالص و ناگوارا و غیرشیرین تبدیل می شود. یعنی ای مخلوق پاک آفریده شده ی خدا به هوش باش که در عبور از مسیر پرمخاطره ی زندگی آن پاکی و طراوت وجود خود را از دست ندهی و یادآور این حدیث با ارزش که :

« آنچه هستی هدیه خدا به توست و آنچه خواهی شد هدیه ی تو به خداوند است پس بی نظیر باش که بی نظیر آفریده شده ای».